บทที่ 40 หนีให้รอดก็แล้วกัน

เตมินทร์ค่อยๆ ช้อนตัวทิชาขึ้นจากโซฟาอย่างระมัดระวัง เขาก้มมองคนในอ้อมแขนเล็กน้อย

ทิชายังคงหลับสนิท มีเพียงเสียงพึมพำเบาๆ ในลำคอ

พอถึงเตียง ทิชาก็ขยับตัวซุกเข้าหาผ้าห่มแล้วหลับต่อเหมือนเดิม เตมินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง

แต่ยังไม่ทันพ้นประตู เสียงพึมพำเบาๆ จากบนเตียงก็ดังขึ้น...